ปิศาจ: วิญญาณสิงสู่・ปีศาจกินกระดูกผู้เร่ร่อนในราตรี
ปีศาจกินซากที่เร่ร่อนอยู่ในสุสานและป่ารกร้าง เชี่ยวชาญในการแทรกซึมเข้าไปในจิตสำนึกของมนุษย์ ทำให้เกิดอาการฮิสทีเรีย ความบ้าคลั่ง และภาพหลอนกระหายเลือด
ตำนานและเทพปกรณัมฤคเวท
มีต้นกำเนิดจากลูกหลานของโกรธวาสะ ภรรยาของฤๅษีกัศยปะ ในตำราโบราณถูกจัดให้เป็นสิ่งมีชีวิตที่สกปรกที่สุดในสามภพ สามารถเปลี่ยนร่างและซ่อนตัวได้ตามใจชอบ ดูดกลืนพลังชีวิตของสิ่งมีชีวิต เป็นหัวข้อการศึกษาหลักในวิชาภูตวิทยา (Bhuta Vidya) ของอายุรเวทอินเดียโบราณ
ลักษณะกายภาพ พลังพิเศษ และอำนาจแห่งเคราะห์
ตาแดง ผิวเขียว เส้นเลือดดำปูดนูน เล็บมือนิ้วคมดั่งใบมีด ปล่อยกลิ่นซากศพเน่าเหม็น ชอบเดินทางในคืนไร้ดาว
ร่องรอยกรรมเก่าและการฉายเงาจิตใต้สำนึก
สอดคล้องกับจิตใต้สำนึกที่หดหู่อย่างรุนแรง แนวโน้มทำร้ายตนเอง พลังชี่และเลือดพร่อง และการเกาะติดของพลังงานลบภายนอก
แนวทางปฏิบัติเวทเพื่อปราบมารและล้างกรรม
【แสงอาทิตย์ส่องสว่าง】ในตอนเช้าหันหน้าเข้าหาดวงอาทิตย์ ฝึกท่าไหว้พระอาทิตย์ (Surya Namaskar) จุดธูปไม้จันทน์หรือธูปเสจขาว สวดมนต์คาถาพระพิฆเนศเพื่อขจัดอุปสรรค
เปลี่ยนปีศาจร้ายให้เป็นผู้คุ้มครอง: ส่องสว่างพลังแห่งอวิชชาภายใน
ตรวจสอบตำแหน่งของราหูและเกตุ รวมถึงมุมของดาวร้ายในแผนภูมิเวทและแผนภูมิกรรม D60 ของ YuanYu เพื่อส่องสว่างอวิชชาด้วยปัญญา